De oudst bekende naam voor Maastricht is VILTA-BURG (=Wicla-Borough). Deze dubbele naam is een samenvoeging van Wicla (Wyck) en Burough (Burcht te Maastricht). Onder deze naam was Maastricht tot de achtste eeuw bekend volgens de kroniek van Fontenelle (Abdij van Sint Wandrille) ”De stad van Sint Servaas,aan de Maas gelegen, door oude volkeren Viltaburg genoemd….”. Nadien werd de stad Traiectum genoemd.

Op oude kaarten uit de 16e en 17e eeuw is duidelijk te zien dat Wyck een eiland was. Trouwens, het Keltische woord Vic betekent ”bewoond in een rivier of water”. Als eiland behoefde Wyck nauwelijks verdedigingswerken; wel werd er in de Romeinse periode een bruggehoofd aangelegd aan de westzijde van de Maas, dus te Maastricht.


Wyck ontwikkelde zich in deze tijd tot een echt handelscentrum, met eigen muntmeesters, een Sint Martinuskerk, een handelshaven. Ook doorkruiste de beroemde Via Belgica het eiland. Deze Romeinse weg verbond Köln (Coulogne) met Calais (Coulogne-sur-Mer).


Vanuit Köln kwam de weg bij de Duitse Poort (Hoogbrugstraat) Wyck binnen, liep door de Hoogbrugstraat naar de Rechtstraat en ter hoogte van pand 66/66a boog de weg scherp naar links, in westelijke richting. Over de Romeinse brug.
Rond 1890  verloor Wyck pas haar unieke eiland-positie. Dit werd veroorzaakt door o.a. het dempen van de oude Maas-arm ten oosten van het eiland. Hierdoor ontstond de Wilhelminasingel. Wyck als eiland had opgehouden te bestaan en verviel tot een gewone stadswijk, echter met een eigen karakter en uitstraling.